رویه ورود موقت برای پردازش در گمرک ایران

مقدمه

رویه “ورود موقت برای پردازش” (Temporary Admission for Processing) یکی از مهم‌ترین و کارآمدترین تسهیلات گمرکی در نظام تجارت بین‌الملل است که در قوانین گمرکی جمهوری اسلامی ایران نیز پیش‌بینی شده است. این رویه به اشخاص حقیقی و حقوقی اجازه می‌دهد تا کالاهای خارجی (اعم از مواد اولیه، قطعات، کالاهای نیمه‌ساخته و…) را به منظور انجام عملیات خاصی نظیر ساخت، تکمیل، تعمیر، پردازش، بسته‌بندی و… به قلمرو گمرکی کشور وارد کنند، بدون آنکه در زمان ورود، حقوق ورودی (شامل سود بازرگانی، عوارض گمرکی و سایر مالیات‌ها) را پرداخت نمایند. هدف نهایی این رویه، صادرات مجدد محصول نهایی حاصل از این عملیات است. این مکانیسم نقش حیاتی در تقویت توان تولیدی و صادراتی کشور، افزایش ارزش افزوده داخلی و ارتقاء جایگاه ایران در زنجیره‌های تأمین جهانی ایفا می‌کند.

مبانی قانونی

مبنای قانونی رویه ورود موقت برای پردازش در ایران، قانون امور گمرکی مصوب سال ۱۳۹۰ و آیین‌نامه اجرایی آن مصوب سال ۱۳۹۱ است.

به طور خاص، ماده ۵۱ قانون امور گمرکی به تعریف این رویه پرداخته و شرایط کلی آن را مشخص می‌کند:

“ورود موقت برای پردازش، رویه گمرکی است که بر اساس آن کالا می تواند به طور موقت به قلمرو گمرکی وارد شود، تا ساخته، تکمیل، تعمیر یا فرآوری شده و سپس صادر شود. این رویه همچنین شامل موادی از قبیل تسریع کننده ها (کاتالیست ها) که در ساخت، تکمیل و فرآوری مصرف می شود نیز می گردد. کالاهای کمکی از قبیل روان کننده ها و ابزارآلات مشمول رویه ورود موقت برای پردازش نیست. محصولات به دست آمده محصولاتی می باشند که از ساخت، تکمیل، فرآوری و تعمیر کالاهایی که برای آنها مجوز استفاده از رویه ورود موقت برای پردازش اخذ شده به دست می آیند.”

اهداف و مزایای رویه ورود موقت برای پردازش

این رویه با اهداف و مزایای متعددی برای اقتصاد کشور و فعالان اقتصادی همراه است:

1. توسعه صادرات غیرنفتی: با کاهش هزینه‌های اولیه واردات مواد اولیه، تولیدکنندگان تشویق به تولید برای صادرات می‌شوند.
2. افزایش ارزش افزوده داخلی: عملیات پردازش و ساخت بر روی کالاهای وارداتی، منجر به ایجاد ارزش افزوده در داخل کشور می‌شود.
3. کاهش هزینه‌های تولید: عدم پرداخت حقوق ورودی در زمان ورود، نقدینگی واحدهای تولیدی را حفظ کرده و هزینه‌های مالی آنها را کاهش می‌دهد.
4. رقابت‌پذیری: محصولات نهایی ایرانی با قیمت تمام‌شده پایین‌تر، توان رقابت بیشتری در بازارهای بین‌المللی پیدا می‌کنند.
5. انتقال تکنولوژی و دانش فنی: ورود مواد اولیه و تجهیزات خاص برای پردازش، می‌تواند به انتقال فناوری‌های جدید به کشور کمک کند.
6. ایجاد اشتغال: توسعه فعالیت‌های تولیدی و صنعتی، به طور مستقیم و غیرمستقیم منجر به ایجاد فرصت‌های شغلی می‌شود.